พระลือหน้ายักษ์ กรุเก่า จังหวัดลำพูน

พระลือหน้ายักษ์ กรุเก่า จังหวัดลำพูน เป็นหนึ่งในพระเครื่องพิมพ์หายากและมีความอลังการมากที่สุดในกลุ่ม พระสกุลลำพูน มีพุทธศิลป์ที่โดดเด่น ดุดัน และเข้มขลัง โดยในอดีตเคยเป็นเพียงพระในตำนานที่พบแต่แม่พิมพ์ จนกระทั่งมีการขุดพบองค์พระจริงในพื้นที่จังหวัดลำพูน ซึ่งทำให้กลายเป็นที่แสวงหาอย่างมากในวงการพระเครื่อง
ประวัติและการค้นพบ (กรุเก่า vs กรุท้องถิ่น)
นิยามคำว่ากรุเก่า: คำว่า "กรุเก่า" ในสายพระลำพูนมักใช้เรียกพระที่มีสภาพผิวแห้งเก่า คราบฝ้ารารักฝังแน่นแน่นหนา ซึ่งเป็นการขุดพบตามบริเวณรอบ ๆ วัดมหาวัน หรือพื้นที่โบราณสถานมานานแล้ว
ข้อเปรียบเทียบกับกรุเทศบาล: ในช่วงราวปี พ.ศ. 2540 มีการขุดพบพระลือหน้ายักษ์จำนวนหนึ่งใต้ดินบริเวณ กรุเทศบาล และ กรุสันดอนรอม พระจากกรุเทศบาลส่วนใหญ่ผิวจะหลุดล่อนเนื่องจากแช่อยู่ในดินที่ถูกน้ำท่วมนาน นักสะสมจึงใช้คำว่า "กรุเก่า" เพื่อแยกพระที่มีสภาพผิวเดิม ๆ ที่ขึ้นจากกรุก่อนหน้านั้น
อายุการสร้าง: สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในยุค หริภุญชัย (ราว 800 - 1,000 ปีขึ้นไป) มีเนื้อหาดินเผาผสมว่านและแร่ละเอียดยิบคล้ายกับเนื้อของพระรอดวัดมหาวัน
พุทธศิลป์ดุดันเป็นเอกลักษณ์
ปางสมาธิเพชร: พระลือหน้ายักษ์ประทับนั่งปางสมาธิมุทธรา-วัชราสนะ (ขัดสมาธิเพชร) ซึ่งพบได้ยากยิ่งในพระพิมพ์สกุลลำพูน
พระพักตร์ดุดัน: ใบหน้าใหญ่ พระนลาฏ (หน้าผาก) กว้าง พระขนง (คิ้ว) หนา และพระเนตร (ตา) โตโปน คมชัด ดูเข้มขรึมและทรงพลังคล้ายหน้ายักษ์อันเป็นที่มาของชื่อพิมพ์
ซุ้มเรือนแก้ว: รอบองค์พระล้อมรอบด้วยเส้นซุ้มเรือนแก้วหนาและคมชัด ตัวองค์พระมีความหนาและขนาดใหญ่กว่าพระพิมพ์ทั่วไปในตระกูลเดียวกัน
พุทธคุณที่เลื่องลือ
นักสะสมพระเครื่องเชื่อกันว่าพระลือหน้ายักษ์มีพุทธคุณที่เด่นล้ำและขลัง (ข่าม) ไม่แพ้พระรอด โดยเน้นหนักในด้าน
มหาอำนาจและการปกครอง: ด้วยพิมพ์ทรงที่ดุดัน จึงเสริมบารมีและอำนาจ
แคล้วคลาดและคงกระพัน: มีเรื่องเล่าและบันทึกคดีทางเหนือเกี่ยวกับผู้อาราธนาพระลือหน้ายักษ์แล้วรอดพ้นจากภัยอันตรายอย่างปาฏิหาริย์
ชื่อเสียงและโชคลาภ: สมชื่อ "พระลือ" ที่ช่วยส่งเสริมให้มีชื่อเสียงเลื่องลือขจรไกล
ข้อควรระวังในการสะสม
เนื่องจาก พระลือหน้ายักษ์ กรุเก่า แท้ ๆ มีจำนวนน้อยมาก ในปี พ.ศ. 2516 จึงได้มีการสร้างพระลือหน้ายักษ์ยุคใหม่ขึ้น โดยใช้แม่พิมพ์เดิมหรือแต่งพิมพ์ใหม่ แล้วนำไปให้ หลวงปู่แหวน สุจิณโณ ปลุกเสก รวมถึงของพระเกจิยุคเก่าท่านอื่น เช่น พระอธิการทา (ตุ๊ลุงทา) วัดพระคง ซึ่งพระยุคหลังเหล่านี้จะมีเนื้อดินที่แห้งไม่เท่าพระกรุโบราณ ธรรมชาติความเก่า คราบกรุ และความคมชัดจะแตกต่างกันอย่างชัดเจน